Poëtisch Lava

Zo’n 38 jaar bewandel ik dit kleine stukje aardkloot dat wij Nederland noemen, met hier en daar een uitstapje naar andere prachtige stukjes aardkloot ;-).
Acht-en-dertig-jaar… wanneer ik dit zachtjes in mezelf, langzaam voor mij uit articuleer en dit even heel bewust tot mij door laat dringen, kan ik het niet helpen een soort onwerkelijk gevoel over mij heen te krijgen.
Echt, zo oud is het natuurlijk nog niet… maar toch voelt het een klein beetje gek. Ik was gisteren immers nog 18 toch?! 😉
Ik besef ten diepste dat ik ontzettend gezegend ben al zo ver te mogen zijn gekomen. Al zoveel mooie, maar ook heftige dingen te hebben mogen meemaken… Te veel mooie, lieve mensen is dit al te vroeg ontnomen en dus omarm ik alles wat in mijn leven op mijn pad komt (ook het minder fijne) en neem het dankbaar en gulzig in mij op.
Natuurlijk leef ik sommige dagen ook op de automatische piloot en lijken de dagen te vervliegen in een wervelwind van dagelijkse beslommeringen en vastgeroeste patronen. Wie niet? Maar ik probeer toch zo af en toe een momentje voor mezelf te vinden waarin ik weer even goed voor mezelf realiseer hoe mooi en fijn ik het eigenlijk heb. (Zeker als we dan weer even naar andere delen van Europa en de wereld kijken (waarin alles wat voor ons vanzelfsprekend is, voor anderen alles behalve dat is) besef ik weer dat we het zo slecht nog niet hebben in dit kikkerlandje).

Gelukkig voert liefde altijd de boventoon in mijn leven. Angst, onzekerheid, verdriet, frustratie en woede, het hoort er allemaal bij. Maar liefde? Liefde is alles! Zonder liefde heeft al het andere geen nut. (En ook; zonder dalen geen pieken!)
En weet je wat nou zo mooi is? Liefde is er in zo veel vormen! 50 tinten liefde! (Of misschien wel 50.000?!) Liefde is de basis van ieder mens. Geen mens wordt liefdeloos geboren! Een baby zou sterven, wanneer ze geen liefde krijgt! Het is universeel, veelzijdig en niet aan te ontkomen in ons menselijk bestaan. We hebben het allemaal nodig en we hebben het allemaal in ons. Een prachtige gemeenschappelijke deler dus! Leuk om je dit te realiseren wanneer je buiten op het strand loopt, of wanneer je in de trein zit en eens om je heen kijkt naar de mensen die daar ook zijn… 🙂 Ik persoonlijk vind dat een leuke, maar zeker ook geruststellende gedachte. Uiteindelijk zijn we allemaal van het zelfde gemaakt. Hoe verschillend we soms ook over dingen kunnen denken. Werkt verbindend! …helend zelfs! En ook super handig wanneer je je weer eens irriteert aan die slome drol voor je in het verkeer… ook diegene heeft die zelfde core, die zelfde basis van liefde in zich! Net als jij!
Wow…. best zoet… maar ik meen het wel! 😀

Ik heb inmiddels een stuk of 3 serieuze relaties achter de rug. Waarvan de vorige mij mijn prachtige zoon bracht. Het is niet gelopen zoals ik had gehoopt, zoals jullie in mijn vorige schrijfsel konden lezen. Maar bijna 2 jaar na mijn breuk met Wouts vader vond liefde haar weg weer terug in mijn leven. En dan bedoel ik dus wel die ene soort liefde hè 🙂 die soort waarbij je het liefst alleen maar bij diegene wilt zijn. Het soort waar de passie vanaf spat. Het soort waarbij alle liefdesliedjes die je luistert, ineens over jou en hem gaan! (Althans, zo gaat dat bij mij dan)
Díe liefde!
Nou had ik die kleine 2 jaar ook echt wel even nodig om weer helemaal bij mezelf te komen, hoor. Zoiets kost tijd bij mij en al helemaal met een kleine baby (en daarna dreumes en daarna peuter) erbij!
Een half jaar voor dit gebeurde had ik nog even de bekende dating-apps geprobeerd, maar poeh… ik was er niet aan toe (en merkte daarbij ook dat een dergelijke, in mijn optiek “vleeskeuring”, toch niet zo bij mij past…)  Maar sinds Oktober 2018 was ze er dan ineens toch weer… de liefde. Verstoorster van alles wat vaste grond onder je voeten biedt! Inbreekster in je veilige muren. Schuddebuikend lacht ze je in je gezicht… en dan is het aan jou of je dit als uitlachen ziet of of als toelachen! Ik besloot het te zien als iets wat me toelachte en haar weer toe te laten! En wat ben ik daar blij om!

Ron kende ik al lang. Het is heel bijzonder hoe dit soort dingen kunnen lopen, want ik kende hem in 2009 al. Ik heb wat fotoshoots voor bandjes van hem gedaan in de loop der jaren. En ook kwamen we elkaar vaak tegen in de muziekwereld waar we veel overlap van vrienden en kennissen hebben. Maar pas 10 jaar later slaat er dan ineens een vonk over…!
Na een half jaar van voorzichtig elkaar leren kennen en daten, introduceerde ik Ron aan Wout. Het klikte meteen! (Natuurlijk vooral omdat Ron een lasermachine en rookmachine heeft en daarmee scoor je bij ieder kind wel denk ik! :P) Haha, nee hoor, grapje. Ron is een super leuke, lieve bonuspapa! En tja, Wout is nou eenmaal een ontzettend leuk kind. Waar je eigenlijk instant van houdt!
Inmiddels zijn we ruim 3,5 jaar verder en mogen er wat mij betreft nog vele jaren bij komen. 🙂

Wat ik bijzonder en eigenlijk wel gaaf vind aan al die fases in het leven die ik tot nu toe heb mogen meemaken, die fases vol van gebeurtenissen, toevalligheden (of niet…?) en emoties, is dat ze de poëet in mij een beetje lijken wakker te maken. Liefde, maar ook verdriet en rouw, hetzij om een gebroken hart, hetzij om andere verdrietige zaken, lijken bij mij altijd een voedingsbodem voor mooie taaluitingen, die dan als een soort poëtisch lava uit mijn innerlijke vulkaantje omhoog borrelen.
Met de prachtige teksten en poëzie van Toon Hermans als grote inspiratiebron, krijgen mijn eigen gevoelens en hersenspinsels dan ineens vorm… en borrelen ze als een sluimerende vulkaan die plotseling vuur spuugt, naar boven.
Dit gebeurt niet zo heel vaak overigens. Dus een schrijver of dichter kan ik mezelf echt niet noemen. Ik ben absoluut een voelend mens, en vind het rete interessant om te filosoferen en met mensen te sparren over de diepere lagen van ons menselijke bestaan. Maar slechts zo nu en dan, barst mijn innerlijke mini vulkaantje… Dus een heel bundel uitbrengen… mwa, misschien als ik 75 ben? Haha! Wie weet heb ik dan wel eens een keer genoeg materiaal bij elkaar gespaard.

Anyhoe! In 2019, toen Ron mij meer en meer overspoelde met zijn liefde, vond er weer even zo’n kleine uitbarsting plaats van mijn innerlijke vulkaan gevuld met poëtisch lava!
En daar kwam dit uit: