Met de billen bloot tot de MAX!

Ik beloofde vorige week met de billen bloot te gaan. Nou, daar ga ik dan! 

Een jaar of wat geleden, stond ik voor een van de moeilijkste beslissingen die ik ooit heb moeten nemen in mijn leven. Ik had een baby van 8 maanden en een, op zijn zachtst gezegd, instabiele relatie. Ik wist op dat moment dat de beslissing die ik op het punt stond te gaan nemen, een gigantische impact zou gaan hebben op mijn leven en op dat van mijn zoon. Maar natuurlijk ook op dat van mijn toenmalige partner. 

En zo geschiedde. We gingen uit elkaar. En ik werd alleenstaande moeder. Iets wat ik mezelf gezworen had nooit zo ver te laten komen. Als kind van gescheiden ouders weet ik maar als te goed hoe heftig dit is, met name voor je kind(eren). En toch overkwam het mij nu ook… Life can suck so hard! 

Inmiddels zijn we ruim 5 jaar verder. Onze zoon is een gelukkig jongetje van inmiddels bijna 6, met een lieve vader, moeder en inmiddels ook een lieve bonuspapa en een lieve bonusmama, die beiden gek op hem zijn en hij op hen. Ook op school krijgen wij teruggekoppeld dat hij goed in zijn vel zit! We zijn blij en trots! Zijn vader en ik hebben een goede verstandhouding en ik probeer te allen tijden de verbinding sterk te houden. Om met liefde en respect voor de vader van mijn kind open te blijven staan. Klinkt dat gek? Is het naar mijn inziens absoluut niet. Er zijn vele vormen van liefde! En ik doe dit niet omdat ik nog gevoelens voor mijn ex heb, of hem terug zou willen of iets dergelijks, nee, ik doe dit omdat ik wil dat ons kind, die gerust wel merkt, voelt en ziet dat onze situatie toch echt even anders is dan bij veel andere kinderen, gelukkig is en zo min mogelijk last heeft van de situatie die is ontstaan door de beslissingen die zijn ouders in het verleden hebben genomen. Omdat ik het belangrijk vind dat ondanks dat wij als zijn vader en moeder niet meer op de traditionele wijze bij elkaar zijn, hij toch voelt en ziet dat wij respect voor elkaar hebben, elkaar liefde en geluk gunnen en goed met elkaar communiceren, ook al wonen we niet in 1 huis.
Impact heeft dit soort dingen altijd. Hoe jong of oud ze ook zijn. Hoe goed je het ook probeert te doen… Maar ik zal er altijd alles aan blijven doen om te zorgen dat de communicatie en verstandhouding tussen zijn vader en mij goed blijft. En gelukkig staat hij er net zo in. Deze intentie is goud is waard! Maar het heeft vanzelfsprekend wel tijd en hard werk nodig gehad om zo ver te komen. En het heeft ook tijd en hard werk nodig om dit zo te houden. Is het altijd makkelijk? Nee! Hell no! Zoveel factoren die niet binnen jezelf liggen kunnen hier invloed op uitoefenen. En kunnen jouw voornemen om zo in het leven te staan behoorlijk door de war schoppen. Natuurlijk heb ik me ook met vlagen mega gefrustreerd gevoeld. Enorm gekwetst en eenzaam. In de steek gelaten. En natuurlijk ben ik ook boos geweest! Het hoort er allemaal bij! Het mag er allemaal zijn.
Maar ik kies er wel voor om te leven vanuit de intentie me te blijven verbinden, te blijven communiceren, reflecteren, ontwikkelen, de ander geluk te gunnen, noem maar op.

Verbinding, open communicatie, (zelf-) reflectie, persoonlijke ontwikkeling, respect; het geeft rust. Zowel voor jezelf als, in deze situatie, voor je kind. En het mooie is, dat dit eigenlijk in alles in het leven relevant is. 

Zo ook in mijn werk. Waarom zijn mijn foto’s wat ze zijn? En waarom vinden mensen dit mooi? Omdat er ziel in zit. Er zit emotie in, puur en echt. Dit ontstaat door die verbinding, open communicatie, zonder oordeel naar mensen en situaties kijken, etc… En zo wil ik mijn leven ook invullen. Met diepgang en verbinding met de mensen om mij heen, met persoonlijke aandacht, oprechte interesse, maar ook, heel belangrijk; zelfliefde! Zelfliefde is ook zo ongelooflijk belangrijk! 

Dit uit zich vervolgens ook in hoe ik om ga met de mensen die voor mijn lens verschijnen. Pas als zij zich veilig genoeg bij mij voelen, zullen zij zich bloot geven op een manier waardoor ze op hun mooist vastgelegd  kunnen worden door mij. 

En wanneer voelt een ander zich veilig bij mij? Als er vertrouwen is. En vertrouwen kan er alleen zijn wanneer er verbinding is, open communicatie, oprechte interesse, respect, zonder veroordelingen en labels, objectief, open en puur… zo ontstaat er ruimte! Ruimte voor ieder mens om te mogen zijn wie ze zijn. En zo is het cirkeltje weer rond. Omdat dit mij zo nauw aan het hart ligt en zo in mijn bloed zit, is mijn werk voor mij zo waardevol en ook zo gaaf! En ik word er zo blij en gelukkig van!

Wat ik vandaag verder nog met jullie wil delen is het gedicht dat ik schreef, toen; een jaar of wat gelden, in de nacht voordat ik met onze baby van 8 maanden, zou verhuizen naar mijn nieuwe stek. Alleen. Vol verdriet, frustratie en angst. Maar wel 100% zeker dat dit de enige juiste beslissing was. Hoe pijnlijk ook, voor iedereen.

Dit gedicht is nog maar bij een zeer select groepje mensen die dicht bij mij staan onder ogen gekomen. Dus dit is voor mij wel echt met de billen bloot tot de max!

Tja, ik dacht; we knallen hem d’r gewoon in! We openen gewoon met vuurwerk! Kwetsbaar, eerlijk, puur…